Das 38 Meter hohe Fördergерüst über Schacht 2 ist ein Strebengerüst der Bauart Promnitz. Es wurde 1912 in Betrieb genommen und gilt als eindrucksvolles Zeugnis für die Entwicklung der Seilstützkonstruktionen im Bergbau.
Am Gerüstkopf befanden sich ursprünglich eine Haube sowie ein Kran zum Wechsel der Seilscheiben. Die heutige Farbgebung entspricht dem historischen Anstrich. Zusammen mit den erhaltenen Fördermaschinen aus den Jahren 1912 und 1915 stellt die Anlage ein seltenes, vollständig bewahrtes Beispiel der Fördertechnik jener Zeit dar.
Die Teufarbeiten für Schacht 2 begannen im März 1911. Der Schacht erreichte eine Tiefe von 870 Metern und war in einen östlichen und einen westlichen Schachtteil (Trum) unterteilt. In jedem Trum führte ein 70 mm starkes Seil über zwei Seilscheiben und das Treibrad der zugehörigen Dampfmaschine. Daran hingen die vieretagigen Förderkorbe, die an den Seilenden befestigt waren.
Mit den ursprünglichen Förderkorben (Breite 870 mm) ließen sich jedoch moderne, größere Maschinenteile nicht transportieren. Daher wurde 1990 die östliche Förderung auf Einkorbbetrieb mit einem breiteren Fahrkorb (1128 mm) und Gegengewicht umgerüstet. Die Schachtförderung arbeitete nach dem Koepeprinzip: Dabei läuft das Tragseil über eine große Treibscheibe (Koepescheibe) und die im Gerüst montierten Umlenkrollen zu den beiden Förderkorben.
Angetrieben wurde das System von einer der mächtigen Zwillings-Tandem-Dampffördermaschinen in der Maschinenhalle gegenüber.
Im Jahr 2001 wurde über Schacht 2 und diesem Fördergерüst die letzte Kohle des Bergwerks Fürst Leopold gefördert.
Fördergерüst im Februar 1914 • Fördergерüste und Schächte (Schnittzeichnung) • Funktionsmodell • Fördergерüst Laserstrahlen
The 38-metre-high winding tower above Shaft 2 is a strut frame of the Promnitz type. It was put into operation in 1912 and is considered an impressive testimony to the development of rope support structures in mining.
The top of the frame originally featured a hood and a crane for changing the rope pulleys. The current colour scheme corresponds to the historical paint finish. Together with the preserved winding machines from 1912 and 1915, the installation represents a rare, completely preserved example of the hoisting technology of that era.
Sinking work on Shaft 2 began in March 1911. The shaft reached a depth of 870 metres and was divided into an eastern and a western section (Trum). In each section, a 70 mm rope ran over two rope pulleys and the drive wheel of the associated steam engine. Attached to these were the four-storey cages fastened to the rope ends.
However, the original cages (width 870 mm) were unable to transport modern, larger machine parts. Therefore in 1990, the eastern hoisting section was converted to single-cage operation with a wider cage (1128 mm) and counterweight. Shaft hoisting operated on the Koepe principle: the load rope runs over a large drive disc (Koepe disc) and the deflection pulleys mounted in the frame to the two cages.
The system was driven by one of the powerful twin-tandem steam winding engines in the engine house opposite.
In 2001, the last coal from Bergwerk Fürst Leopold was brought to the surface via Shaft 2 and this winding tower.
Winding tower in February 1914 • Winding towers and shafts (cross-section drawing) • Functional model • Winding tower laser illumination
Le chevalement de 38 mètres de hauteur au-dessus du puits 2 est un châssis à jambes de force de type Promnitz. Il a été mis en service en 1912 et est considéré comme un témoin impressionnant du développement des structures de support de câbles dans l’industrie minière.
Le sommet du châssis était à l’origine équipé d’un capot et d’une grue pour le remplacement des poulies de câble. La couleur actuelle correspond à la peinture historique. Associé aux machines d’extraction conservées de 1912 et 1915, l’ensemble constitue un exemple rare et entièrement préservé de la technique d’extraction de cette époque.
Les travaux de fonçage du puits 2 ont commencé en mars 1911. Le puits a atteint une profondeur de 870 mètres et était divisé en un compartiment est et un compartiment ouest (Trum). Dans chaque compartiment, un câble de 70 mm passait sur deux poulies et le tambour moteur de la machine à vapeur associée. À ceux-ci étaient suspendues les cages à quatre étages fixées aux extrémités des câbles.
Cependant, les cages originales (largeur 870 mm) ne permettaient pas de transporter des pièces de machines modernes et plus grandes. En 1990, l’extraction est fut donc reconvertie à un fonctionnement monocage avec une cage plus large (1128 mm) et un contrepoids. L’extraction en puits fonctionnait selon le principe Koepe : le câble porteur passe sur un grand disque moteur (disque Koepe) et les poulies de renvoi montées dans le châssis jusqu’aux deux cages.
Le système était entraîné par l’une des puissantes machines d’extraction à vapeur à tandem jumelé situées dans la salle des machines en face.
En 2001, le dernier charbon du Bergwerk Fürst Leopold a été extrait via le puits 2 et ce chevalement.
Chevalement en février 1914 • Chevalements et puits (dessin en coupe) • Modèle fonctionnel • Chevalement rayons laser
De 38 meter hoge mijnbok boven schacht 2 is een stijgerkaderconstructie van het type Promnitz. Hij werd in 1912 in gebruik genomen en geldt als een indrukwekkend getuigenis van de ontwikkeling van touwsteunconstructies in de mijnbouw.
Aan de top van het raamwerk bevonden zich oorspronkelijk een kap en een kraan voor het verwisselen van de touwschijven. De huidige kleur stemt overeen met de historische afwerking. Samen met de bewaard gebleven ophijsmachines uit 1912 en 1915 vormt de installatie een zeldzaam, volledig bewaard gebleven voorbeeld van de hijs techniek uit die tijd.
Het diepborenwerk voor schacht 2 begon in maart 1911. De schacht bereikte een diepte van 870 meter en was verdeeld in een oost- en een westtijg (Trum). In elke tijg liep een touw van 70 mm over twee touwschijven en het aandrijfwiel van de bijbehorende stoommachine. Hieraan hingen de vierdeks-skipkooien die aan de touweinden waren bevestigd.
Met de oorspronkelijke kooien (breedte 870 mm) konden echter geen moderne, grotere machineonderdelen worden vervoerd. Daarom werd in 1990 de oostelijke hijs omgebouwd naar één-kooi-bedrijf met een bredere rijkooi (1128 mm) en tegenwicht. De schachthijs werkte volgens het Koepe-principe: het draagkabel loopt over een grote aandrijfschijf (Koepe-schijf) en de in het raamwerk gemonteerde omleidingsrollen naar de twee kooien.
Het systeem werd aangedreven door een van de krachtige tweeling-tandem-stoomopigsomachines in de tegenoverliggende machinekamer.
In 2001 werd via schacht 2 en deze mijnbok de laatste kolen van Bergwerk Fürst Leopold naar de oppervlakte gebracht.
Mijnbok in februari 1914 • Mijnbokken en schachten (doorsnede-tekening) • Functioneel model • Mijnbok laserstralen
38-metrowa wieża wyciągowa nad szyb em 2 jest ramową wieżą krążkową typu Promnitz. Została oddana do użytku w 1912 roku i uchodzi za imponujący dowiad czenie rozwoju liniowo-krążkowych układów nośnych w górnictwie.
Na szczycie ramy pierwotnie znajdowała się osłona i dźwig do wymiany krążków linowych. Obecne malowanie odpowiada historycznemu wykończeniu. Wraz z zachowanymi maszynami wyciągowymi z lat 1912 i 1915 instalacja stanowi rzadki, w pełni zachowany przykład techniki wydobywczej tamtych czasów.
Prace głębienia szybu 2 rozpoczęły się w marcu 1911 roku. Szyb osiągnął głębokość 870 metrów i został podzielony na wschodnie i zachodnie pole (Trum). W każdym polu lina o średnicy 70 mm przechodziła przez dwa krążki linowe i koło napędowe należącej do niego maszyny parowej. Zawieszono na niej czteropoziomowe klatki przymocowane do końców lin.
Jednak pierwotne klatki (szerokość 870 mm) nie pozwalały na transport nowoczesnych, większych części maszyn. Dlatego w 1990 roku wschodnia część wydobywcza została przebudowana na pracę jednoklatkową z szerszym koszykiem (1128 mm) i przeciwwagą. Transport szybowy działał według zasady Koepe: lina nośna przebiega przez dużą tarczę napędową (tarczę Koepe) i rolki odchylne zamontowane w ramie do obu klatek.
Układ był napędzany przez jedną z potężnych bliźniaczych maszyn parowych tandem w naprzeciwległej maszynowni.
W 2001 roku przez szyb 2 i tę wieżę wyciągową wydobyto ostatni węgiel z kopalni Fürst Leopold.
Wieża wyciągowa w lutym 1914 r. • Wieże wyciągowe i szyby (rysunek przekroju) • Model funkcjonalny • Wieża wyciągowa w laserowym oświetleniu
